ótti er kjarkur sem gleymdi að fara með bænirnar sínar

Við fundum upp á mjög skemmtilegum leik í vinnunni (segiði svo að við höfum ekkert að gera :) ) Hann snýst sem sagt um það að finna út hvaða teiknimyndapersónu við líkjumst mest. Dómurinn er fallinn. Þetta er sem sagt ég!!!!!! Ég get kannski bara þakkað fyrir að vera ekki Kerlingin í Tomma og Jenna sem sést alltaf bara í fæturnar á og talar alltaf eins og hún sé að tala í gegnum öll fjöll til mannanna á Kárahnjúkum. Eða Graskerið í Öskubusku..eða asninn í Shrek....Já ég held að ég þakki bara pent fyrir :)

proppe ♥ 1:54 e.h. link to post 3 comments

miðvikudagur, mars 29, 2006
Hvað er að frétta?

Ég var að tala við vin minn sem ég hef ekki talað við í smá tíma áðan og hann kom með alveg hreint dúndur spurningu sem ég var eiginlega að fatta hvað er frábær. Maður spyr alltaf þessarra klassísku spurninga eins og "Hvað er að frétta?" " Hvernig hefurðu það?" en í staðinn spurði hann mig: " Hvaða tónlist ertu að hlusta á?" Mér brá smá og sagði honum það og þá fékk ég þá útskýringu að hann væri kominn með leið á þessum klassísku spurningum og með því að spyrja mig að þessu vissi hann miklu meira um mig heldur en ef hann hefði spurt hvað væri að frétta. Það er eiginlega svolítið mikið til í þessu. Vinir manns þekkja sálina í manni. Þegar maður fær spurninguna "hvernig hefurðu það" þá hættir manni til að svara " bara fínt" þegar maður hefur það kannski alls ekkert fínt. Þessi litla spurning er bara alveg snilld. Langaði bara að deila þessu með ykkur. Hugsiði um að hverju þið spyrjið næst þegar þið spjallið við einhvern sem þið hafið ekki spjallað við í smá tíma...eða bara einhvern sem ykkur þykir vænt um.

proppe ♥ 1:49 e.h. link to post 6 comments

þriðjudagur, mars 28, 2006
Skrýtið

Síðustu dagar hafa fært mér nýja sín á þetta blessaða internet. Ég hef alla tíð notað internetið sem upplýsingamiðil, hvort sem það felur í sér að ég komi upplýsingum til fólks sem ég þekki eða ég sanki að mér fróðleik um aðra. En hvað er blog? Minn skilningur segir að bloggið sé staður þar sem þú kemur hugrenningum þínum í orð og miðlar þeim til annarra; í þessu tilfelli þeirra sem nenna að lesa. Þú getur kommentað á hugrenningar fólks og allt í lagi að gera það. Sumir blogga í nafnleynd og sumir kommenta í nafnleynd og það er ekkert að því. Eitthvað finnst mér samt skrýtið þegar fólk kommentar á bloggfærslur þeirra sem það þekkir ekki neitt. Ég sjálf hef aldrei, þar til nú, lent í því að fá komment frá aðila sem ég þekki ekki neitt. Þetta tilfelli gekk reyndar aðeins lengra. Ég hélt að þetta væri frá annarri manneskju með sama nafni og ákvað að senda þeim aðila nokkrar línur. Ég lét það samtal enda mjög fljótt þar sem ég komst að því í gegnum tölvuskjáinn minn að ég hafði ekki hugmynd um hver þessi manneskja var eða af hverju eiginlega ég var að tala við hana. Þetta tók svona 15 mínútur fyrir mig og ég held að ég hafi komið henni í skilning um að þetta væri ekki það sem ég hyggðist gera, deila persónulegum hlutum um mig með aðila sem ég þekkti ekki neitt. En nóg um það, fólk er misjafnt og aðferðirnar mismunandi. Það sem ég vildi helst segja ykkur er þetta:

Það eru ekki allir sem hugsa eins og maður sjálfur. Þegar maður setur hugrenningar sínar niður þá er alls ekki víst að það séu bara þeir sem þekkja mann sem lesa þær. Það er heldur ekki víst að þeir sem villist inn til manns fari strax í burtu. Kannski sjá þeir eitthvað sem vekur áhuga á einn eða annan hátt. Svo eru líka til þeir sem leita að upplýsingum um þig á netinu, finna bloggið og eru þar með komnir í það feitt :) Mér er svo sem nokk sama um þetta allt saman. Mér er alveg sama hver les það sem ég skrifa. Mér er líka alveg sama hver kemur aftur og aftur og les. Þetta vekur mann samt óneitanlega til umhugsunar um hvað maður skrifar og hvernig. Eru þetta hlutir sem þú vilt að allir viti ?? Það er fylgst með okkur úr öllum áttum..(mér líður eins og samsærisgæjanum í spaugstofunni ..hahahahaha)

over and out

proppe ♥ 6:49 e.h. link to post 2 comments

sunnudagur, mars 26, 2006
"never underestimate your enemy"

Mér datt þessi setning í hug í dag þegar ég heyrði sögu af "LITLA" barninu mínu, honum Róberti - ekki að hann sé óvinur minn. Síður en svo, en okkur foreldrum hættir oftar en ekki til að vanmeta krílin okkar og halda að þau geti mun minna og skilji mun færra en þau í raun gera. Og hefst þá sagan: Við Garðar fórum í brúðkaup í gærkvöldi (alveg róleg, nánari lýsing neðar) og mínir elskulegu tengdaforeldrar sátu hjá strákunum á meðan. Í eldhúsinu stendur mjög virkur meðlimur fjölskyldunnar sem gegnir mikilvægu hlutverki, nefnilega ísskápurinn. Hann er með eihverju svona tölvukerfi sem lætur mann vita ef maður gleymir að loka hurðinni eða ef rafmagnið fer af honum (...þegar ég skrifa það fatta ég allt í einu hversu mikið sölutrix það hefur verið að segja okkur það....ekki setti ég batterí í hann svo hann gæti pípt á mig í rafmagnsleysi.....12 stig fyrir Elko!!). Málið er að það er einhver skynjari á frystinum sem fer inn þegar hurðinni er lokað og undanfarið hefur stundum ekki alveg verið að virka þó hurðinni sé lokað...heldur þá sagan áfram: Rétt eftir ljúffengan kvöldverð, pylsur með öllu, sitja skötuhjúin með rassálfana tvo í stofunni þegar undarlegt píp fer að heyrast. Það pípir tvisvar á nokkrum augnablikum og eldra fólkið hlustar með undrun en nær ekki einu sinni að tjá sig um þetta þegar "litla" barnið, Róbert Aron, tekur málin í sínar hendur. Hljóðalaust rúllaði hann sér niður úr sófanum, labbaði að frystinum, reif hann upp, ýtti á takkann og lokaði aftur. Svo gekk hann bara í sófann og lét eins og ekkert væri sjálfsagðara! Þau fengu að sjálfsögðu vægt hláturskast þar sem litla dýrið leit út fyrir að vera þvílíkt lífsreyndur sjötugur karl! Ekki hélt ég í eina sekúndu að honum dytti þetta í hug...greinilegt að þau taka ekki bara eftir því sem maður heldur að þau taki eftir heldur líka því sem maður tekur varla sjálfur eftir og ...þá sennilega líka því sem maður vill helst EKKi að þau taki eftir.....ég held ég láti þær áhyggjur bara vera seinni tíma vandamál.

Óttarr Daði er í miklum gír þessa dagana. Hann er allt í einu að fatta svo margt að ég get alveg grenjað úr hlátri stundum bara af að hlusta á hann. Það hrynja upp úr honum spekingsyrðin og það sem flýgur í gegnum hugann..jedúddamía. Hann var til dæmis að reyna að sannfæra mig um það áðan þar sem við vorum að keyra á Miklubrautinni að hann hefði séð tvo "punkta" inni í einu trénu og það væri pottþétt "beinagrind"!!! Jebb...án þess að blikna var hann viss um að það væru beinagrindur á Miklubrautinni......ætli RLR viti af þessu...Geirfinnur týndur og svona? Svo varð ég vitni af nýjustu tísku áðan og hún útskýrði ýmislegt sem mig grunaði svo sem að væru afleiðingar tískustrauma. Óttarr er að sjálfsögðu mikill stórkarl og þegar hann stendur og pissar í klósettið segir hann Róberti statt og stöðugt að hann þurfi nú ekkert að pissa í klósettið því hann sé með bleyju. Honum finnst bróðir sinn ekki mikill pappír þegar að þessum aðferðum kemur. Minn er nefnilega búinn að fatta að það er hægt að miða..... og þá líka að það er hægt að ferðast aðeins um með bununa...upp og niður...til hliðar....og það nýjasta er að gera svona bylgjuhreyfingar!!! Þá stendur hann og mælir bununa út..einbeittur á svipinn og ef vel er að gáð má heyrast lágt "vóóó" þegar bunan fer extra nálægt mörkunum sem klósettsetan skapar. þettar útskýrir sem sagt úðann og bleytuna á gólfinu :) Ekki orð um það meir.

Já við vorum í brúðkaupi í gær. Silla, mamma Þóru vinkonu og Maggi voru að gifta sig. Vá hvað mér fannst þetta yndislegt, fólk komið á sextugsaldurinn að gifta sig, ekki út af neinu snobbi eða vitleysu heldur bara af því það elskar hvort annað!!!! Þetta gleymist svo oft..ég var grátklökk (grenja nú alveg mikið fyrir þannig að það var kannski ekki á það bætandi) og rétt náði að henda upp úr mér háu tónunum til að láta nú ekki Óskar tenór kæfa mig :) en það reddaðist eins og allt annað.

Við..aðallega ég reyndar en það er skemmtilegra að segja "VIÐ" erum í miklum brúðkaupshugleiðingum þessa dagana. Ég er búin að finna annan draumakjól (það var sem sagt hætt að framleiða hinn..hversu típískt er það) og kaupa hann og fæ hann sendan eftir 3 vikur. Get varla beðið :) Ég held ykkur við efnið og læt ykkur vita þegar nýjar fréttir berast

Annars er ég að hugsa um að fara að henda mér upp í rúm. Ég ætla meira að segja að skipta á rúminu og spreyja smá Lavender pillow mist á koddann...mmmm...góða nótt

proppe...overandout

proppe ♥ 10:54 e.h. link to post 3 comments

laugardagur, mars 11, 2006
Strákamamma

Ég heyrði einu sinni kenningu sem var þannig að stelpu-stelpur eignuðust stráka fyrst til að jafna út í þeim stelpugenin og að stráka-strákar eignuðust stelpu fyrst til að kynna þá fyrir hárteygjum og pilsum. Ég veit ekkert hvort þetta rétt en ég fékk sönnun fyrir því í gær að ég er stelpu-stelpa..ekki að mig hafi grunað annað svo sem þar sem ég kann ekkert í fótbolta :o) Málið er að ég hélt í Ikea og keypti alls konar hirslur og kassa og hélt svo heim með eitt "mission" fyrir höndum: að taka til og sortera dótið inni í prinsaherberginu. Eftir smá ástandskönnun og greiningu á því sem var fyrir framan mig komst ég að þeirri niðurstöðu að í einn kassa færu bílar, riddaradót í annan, kubbar í einn og í stærsta kassan færi það sem mest er til af og það er ....TRAKTORAR!!!!! Eða svo hélt ég. Alveg þangað til Óttarr Daði fór að taka þátt í þessu með mér og ég komst að því að þetta voru sko ekki allt traktorar eins og ég hélt. Þetta var valtari og þetta var grafa og þetta var skóflugrafa og þetta var ............. Og ég sem hélt að þetta hétu allt traktorar. Sem sagt: ég er stelpu-stelpa. Það virðist samt sem þessar elskur hafi kannski fengið smááááá af stelpugenunum í sig því Óttarr Daði hugsar mikið um hvernig hann er klæddur. Hann vill helst alltaf vera í sparifötum og svo vill hann fá rakspíra þegar hann fer út. Sokkarnir verða að snúa á ákveðinn hátt og hann fer sko ekki í hvaða peysu sem er. Það þarf helst að vera stuttermabolur. Svo sefur hann meira að segja í gallabuxum (eða heldur það, ég kippi honum úr þeim þegar hann er sofnaður) og hann verður helst að vera með belti líka. Róbert er ekki alveg eins penn í þessu :o) Honum er eiginlega alveg sama í hverju hann er en hann vill fá rakspíra og talar mikið um þegar aðrir eru fínir, þar með talið ég og það bræðir hverja frumu í mér. En eitthvað er minn að vakna til lífsins því í annað skipti á skömmum tíma í gær ákvað hann að gera sig fínan. Hann ákvað að laga aðeins á sér hárið og nudda kinnarnar og hálsinn með......VASELÍNI!!!!! Jebb.... Ég þvoði hárið á honum fimm sinnum í gær og ég bara dreyfði úr herlegheitunum. Ég hefði alveg eins getað sleppt því. Ég meira að segja setti Yes ultra plus uppþvotalög í hárið á honum...auglýsingin sagði að það leysti upp fitu......það er samt alveg feit klessa í hárinu á honum og það er eins og hann hafi smurt sig allan með mjög frísku brilliantíni. Ekki bætir að lyktin af vaselíni er EKKI sem best. Reyndar virðist shampóið hafa haft þau áhrif að það er megn shampólykt af honum öllum sem er sem betur fer skömminni skárra en vaselín stybban. Ég var meira að segja svo ráðalaus í gær að ég hringdi í HÚSMÆÐRASKÓLANN til að athuga hvort þær ættu einhver tröllaráð handa mér. Það er skemmst frá því að segja að konan sem svarað fékk hláturskast og hélt að ég væri að stríða henni. Hélt að ég væri frá einhverri útvarpsstöð. Mér leið eins og fífli :o) En þetta er fínt, nú hef ég eitthvað að segja honum þegar hann kvartar undan sínum börnum í framtíðinni!

kv. Proppus

proppe ♥ 10:24 f.h. link to post 7 comments