ótti er kjarkur sem gleymdi að fara með bænirnar sínar

Þessi hraði í þjóðfélaginu okkar er svo merkilegur. Það snúast allir í hringi í kringum hvorn annan, eltast við veraldleg gæði og í sem mestu magni svo allir megi vel við una, en gleyma tilfinningunum og hamingjunni. Þetta er eitthvað sem er mér ótrúlega ofarlega í huga því ég á mjög erfitt með að þola kappsemi á þessu sviði. Mér finnst útkoman oftar en ekki vera hroki og tilfinningakuldi og það er með leiðinlegri ósiðum í minni orðabók. Það er hins vegar ákveðinn þáttur í þessum “hraðakstri” sem hefur áhrif á okkur í daglega lífinu. Hveru oft hefur maður ekki hummað fram af sér að hringja í vin eða láta hann vita að þú sért að hugsa um hann þó þú hafir ekki heyrt í honum í heillangan tíma. Hversu oft finnur maður að maður saknar einhvers en telur sér trú um að maður hafi ekki TÍMA til að hitta vini sem maður hefur ekki hitt lengi, ekki fyrr en maður er búinn að klára þetta og þetta og...... Ég var svo heppin um daginn að fá að verða vitni að svona hrokaskotnu kommenti um daginn milli tveggja einstaklinga sem mér þykir mjög vænt um. Annar sagði: Heyrðu segðu mér eitt “ Þá sagði hinn: “ nei nú er ég að drífa mig, ég er að ....” Þá datt mér allt í einu í hug, þar við sátum þarna þrjú saman að það sem þessi einstaklingur var að gera var ekkert sem mátti ekki bíða í 3 mínútur, ég er ekki að tala um hálftíma eða klukkutíma. Það var kvöld og ekkert sem beið nema að fara að sofa. Það er nákvæmlega þetta sem ég er að tala um. Við gleymum stundum hvað það er sem virkilega skiptir máli í lífinu. Það sem veitir mér hamingju ( veit ekki með ykkur) er að eiga góða að sem mér þykir vænt um og ég get eytt tíma með, að eiga falleg orðaskipti við fólk, fá að faðma fólk þegar maður þarf á því að halda og þegar aðrir þurfa á því að halda. Það er mín stefna að forðast að hendast áfram í svo mikilli samviskusemi að ég gleymi að tala við þá sem mér þykir vænt um eða missa samband út af hlutum sem skipta engu máli. Eins og pabbi minn sagði við mig einu sinni: “Við erum í langhlaupi” og mér finnst það svolítið flott líking. Við erum nefnilega í langhlaupi í gegnum lífið og vitum ekkert hvar áfangastaðurinn er. Við eigum vonandi eftir að koma við á fullt að ólíkum stöðum og safna í sarpinn úr mismunandi pokahornum en eitt er víst, ég ætla að njóta útsýnisins í þessu langhlaupi og festa í minnið fallega hluti og myndir sem munu ylja mér og veita mér hamingju um ókomna tíð. Við vitum aldrei hvar endastöðin er en þegar ég kem á hana á ég þá ósk heitasta að vera sátt. Dagurinn í dag er fyrsti dagurinn af restinni af lífinu þínu. Hvernig viltu hafa hann? Það er undir þér sjálfum komið

proppe ♥ 10:40 AM link to post 0 comments