ótti er kjarkur sem gleymdi að fara með bænirnar sínar

...klakanum okkar er svolítið spes á köflum. Ég gat ekki orða bundist í gær þegar ég horfði á viðtal við Eyþór Arnalds bæði á NFS og í Kastljósi í gærkvöldi. Reyndar er viðtal kannski ekki rétt orð yfir þessar samræður. Það var eins og þulirnir settu sig í hlutverk rannsóknarlögreglumanna og dómara og ég var all svakalega fegin að sitja ekki fyrir svörum í þessum samræðum. Það er deginum ljósara að auðvitað var þetta ábyrgðarlaus verknaður hjá honum og ekkert sem afsakar þetta. Hins vegar finnst mér hann hafa komið mjög vel fyrir eftir þetta og mér finnst hann vera að taka ábyrgð á gjörðum sínum. Það hafa allir gert mistök í lífinu og vita að það er fátt erfiðara en að viðurkenna mistökin fyrir öðrum, hvað þá fyrir framan alþjóð, verandi þekkt andlit. Það hefur löngum verið sagt að menn komi alltaf til með að gera mistök, misalvarleg, en það skipti rauni einungis máli hvernig menn vinna úr mistökunum. Í þessu tilfelli finnst mér hann hafa gert það á þann hátt að hann hefur einungis öðlast fleiri stig í bókinni minni. Eins og sagt var frá var hann ekki einu sinni með punkt í ökuskírteininu sínu og hafði til þessa verið til fyrirmyndar í umferðinni.

Þar kem ég að aðalmálinu. Hvaða máli skiptir “hversu mörg” glös maðurinn drakk og “hvað” var í þeim? Hvaða máli skiptir “hversu mikill” dómgreindarskorturinn var??? Hverjum dettur í hug að spyrja svona og hvernig átti maðurinn að svara því hversu mikill dómgreindarskorturinn var. Ég hef ekki vitað til þess að það sé búið að samþykkja opinberan stigaskala um dómgreindarskort. Og hvaða máli skiptir “hvað maðurinn var að hugsa” þegar þetta gerðist? Hvers vegna þarf fólk að vera að velta sér upp úr þessum smávægilegu hlutum. Skaðinn er skeður, maðurinn kemur fram af öryggi og iðrast, af hverju þarf þá að vera að honum upp úr skítnum.

Mér finnst persónulega miklu alvarlegri glæpur og bera mun meiri vott um dómgreindarleysi þegar allsgáðir sendiherrar ákveða að halda veislu fyrir vini og kunningja á kostnað sendiráðsins eða þegar ráðherrar útvega áfengi í afmælisveisluna sína undir merkjum ráðuneytisins og við skattborgararnir borgum brúsann. Það er eflaust gert á hverju ári og af því enginn viðurkennir það og kemur hreint fram þá er þeirri spurningu ekki velt fram hvort viðkomandi eigi að hætta alfarið í pólitík.

Sá hins vegar sem kemur hreint fram er útspýttur og yfirheyrður fyrir framan alþjóð eins og um þjóðernissvik hafi verið að ræða. Ég var alin upp við að menn ættu alltaf að hljóta uppreisn æru og mér finnst það mjög réttlátt. Þess vegna finnst mér þetta vera eins hallærislegt og mögulegt er. Maðurinn gerði mistök, iðrast, hefur beðist afsökunar og gengið lengra í að kúpla sig út heldur en flokssystkin hans kröfðust. Er þá ekki málið búið??? Ég bara spyr??
Ég legg til að Ómar Ragnarsson verði sendur út af örkinni að skoða birkisprettuna í staðinn..það er greinilega gúrkutíð og þá er hann bara betri takk.

Sjúkkitt að ég er ekki fréttamaður

proppe ♥ 12:50 e.h. link to post 2 comments

föstudagur, maí 12, 2006
Gríptu tækifærið

Vinur minn opnaði undirfataskúffu konu sinnar og tók upp gjafapakka vafinn inní silkipappír:

"Þetta er enginn venjulegur pakki."
Hann opnaði pakkann og starði á bæði pappírinn og undirfötin sem í honum voru.

"Ég gaf henni þetta þegar við fórum til New York í fyrsta sinn fyrir 8 eða 9 árum síðan. Hún hefur aldrei farið í þetta. Var að spara það fram að sérstakri stund. Eða . . . ég held hún hafi verið að spara það." Hann færði sig nær rúminu og setti pakkanum hjá hinum fötunum sem hann ætlaði að taka með á jarðarfararstofuna, konan hans var nýlátin. Hann sneri sér að mér og sagði:
"Það á aldrei að geyma eitthvað til þess að nota það á sérstakri stund. Hver dagur er sérstök stund."

Ég held enn að þessi orð hafi breytt lífi mínu.Núna les ég meira og þríf minna. Ég sit í garðinum án þess að hafa áhyggjur af neinu. Ég eyði meiri tíma með fjölskyldunni og minni tíma í vinnunni.Ég skildi það þarna að lífið á að vera uppspretta reynslu sem maður á að njóta en ekki aðeins að þrauka í gegnum. Ég geymi ekki ekki neitt lengur, ég nota kristalsglös á hverjum degi. Ég fer í nýju fötunum mínum í búðina, ef mig langar til þess. Ég geymi ekki uppáhalds ilmvatnið mitt fyrir sérstök tækifæri. Ég nota það hvenær sem mig langar til. Orðin "einhverntíman" og "einhvern daginn" eru að hverfa burt úr orðaforða mínum. Ef það er þess virði að sjá, hlusta eða gera, þá vil ég sjá hlusta og gera það núna. Ég veit ekki hvað eiginkona vinar míns hefði gert ef hún hefði vitað að hún yrði ekki með okkur morguninn eftir, það getur enginn vitað. Ég held að hún hefði hóað í fjölskyldu sína og nánustu vini.Hún gæti jafnvel hafað kallað á gamla vini til að koma sátt á fornar deilur. Ég vil líka gjarnan trúa því að hún hefði farið út að borða á kínverskan veitingastað, sem var hennar uppáhald. Það eru þessir litlu hlutir sem ég myndi sjá eftir að hafa ekki gert, ef ég vissi að minn tími væri kominn. Ég myndi sjá eftir því að hafa ekki gert þetta vegna þess að ég mun aldrei framar sjá vini mína, og bréf . . . bréf sem ég ætlaði alltaf að skrifa. . . "einhverntíman."Ég myndi sjá eftir því og vera sorgmædd vegna þess ég sagði hvorki systkinum mínum né börnum nógu oft hversu mjög mér þætti vænt um þau. Núna reyni ég hvorki að fresta, tefja eða geyma nokkuð sem gæti fært gleði og hlátur inní líf okkar. Og á hverjum morgni segi ég við sjálfa mig þetta er minn sérstaki dagur.Hver dagur, hver stund, hver mínúta er sérstök.
Ef þú ert of upptekin til að lesa þetta og segir við sjálfa þig að þú munir "lesa þetta við betra tækifæri" mundu að "Einhvern daginn" er langt í burtu . . . eða kemur kannski aldrei. . . .

proppe ♥ 4:46 e.h. link to post 2 comments

fimmtudagur, maí 11, 2006
Ert þú í langhlaupi eða á sprettinum

Þessi hraði í þjóðfélaginu okkar er svo merkilegur. Það snúast allir í hringi í kringum hvorn annan, eltast við veraldleg gæði og í sem mestu magni svo allir megi vel við una, en gleyma tilfinningunum og hamingjunni. Þetta er eitthvað sem er mér ótrúlega ofarlega í huga því ég á mjög erfitt með að þola kappsemi á þessu sviði. Mér finnst útkoman oftar en ekki vera hroki og tilfinningakuldi og það er með leiðinlegri ósiðum í minni orðabók. Það er hins vegar ákveðinn þáttur í þessum “hraðakstri” sem hefur áhrif á okkur í daglega lífinu. Hveru oft hefur maður ekki hummað fram af sér að hringja í vin eða láta hann vita að þú sért að hugsa um hann þó þú hafir ekki heyrt í honum í heillangan tíma. Hversu oft finnur maður að maður saknar einhvers en telur sér trú um að maður hafi ekki TÍMA til að hitta vini sem maður hefur ekki hitt lengi, ekki fyrr en maður er búinn að klára þetta og þetta og...... Ég var svo heppin um daginn að fá að verða vitni að svona hrokaskotnu kommenti um daginn milli tveggja einstaklinga sem mér þykir mjög vænt um. Annar sagði: Heyrðu segðu mér eitt “ Þá sagði hinn: “ nei nú er ég að drífa mig, ég er að ....” Þá datt mér allt í einu í hug, þar við sátum þarna þrjú saman að það sem þessi einstaklingur var að gera var ekkert sem mátti ekki bíða í 3 mínútur, ég er ekki að tala um hálftíma eða klukkutíma. Það var kvöld og ekkert sem beið nema að fara að sofa. Það er nákvæmlega þetta sem ég er að tala um. Við gleymum stundum hvað það er sem virkilega skiptir máli í lífinu. Það sem veitir mér hamingju ( veit ekki með ykkur) er að eiga góða að sem mér þykir vænt um og ég get eytt tíma með, að eiga falleg orðaskipti við fólk, fá að faðma fólk þegar maður þarf á því að halda og þegar aðrir þurfa á því að halda. Það er mín stefna að forðast að hendast áfram í svo mikilli samviskusemi að ég gleymi að tala við þá sem mér þykir vænt um eða missa samband út af hlutum sem skipta engu máli. Eins og pabbi minn sagði við mig einu sinni: “Við erum í langhlaupi” og mér finnst það svolítið flott líking. Við erum nefnilega í langhlaupi í gegnum lífið og vitum ekkert hvar áfangastaðurinn er. Við eigum vonandi eftir að koma við á fullt að ólíkum stöðum og safna í sarpinn úr mismunandi pokahornum en eitt er víst, ég ætla að njóta útsýnisins í þessu langhlaupi og festa í minnið fallega hluti og myndir sem munu ylja mér og veita mér hamingju um ókomna tíð. Við vitum aldrei hvar endastöðin er en þegar ég kem á hana á ég þá ósk heitasta að vera sátt. Dagurinn í dag er fyrsti dagurinn af restinni af lífinu þínu. Hvernig viltu hafa hann? Það er undir þér sjálfum komið

proppe ♥ 10:40 f.h. link to post 0 comments