ótti er kjarkur sem gleymdi að fara með bænirnar sínar

Þetta er litla afmælismúsin mín, Róbert Aron. Óttarr Daði varð 5 ára síðasta sunnudag og Róbert verður 3ja ára á morgun. Þá verður stuð á bænum :)

Þið sem hafið sent okkur góða strauma og bænir varðandi elsku tengdamömmu mína þá lítur þetta allt saman aðeins betur út núna. Hún er óðum að vakna og er aðeins farin að hreyfa sig pinkulítið. Við tökum bara fetið í þessu og horfum ekki lengra en bara einn dag í einu. Þúsund þakkir fyrir allar hugsanirnar. Þær fleyttu okkur yfir erfiðustu hjalla biðarinnar. Mér finnst ég hafa beðið í heila eilífð..og það án þess að vita eftir hverju :) Asnalegt eiginlega!

En ég verð að deila einu með ykkur...
Ég er svo þakklát. Þakklát fyrir frábæran hlut sem ég lærði einu sinni. Það er að SETJA MÖRK. Ég hef margsinnis og oft á tíðum orðið pirruð út í fólk og af ýmsum ástæðum. Ég gat orðið brjáluð í hjartanu mínum að fólk skyldi LÁTA mig gera eitthvað fyrir sig sem ég vildi ekki gera, LÁTA mig segja eitthvað sem ég vildi ekki segja og SETJA mig í aðstæður sem mér leið ömurlega í. Nú er þeirri tíð sem betur fer lokið. Það er samt svo skrýtið hvernig þetta kemur í bylgjum og undanfarið hef ég þurft að negla niður fæti hjá sjálfri mér ansi oft. Það hefur sýnt mér hversu þakklát ég má vera. Ég hef nefnilega gert mér grein fyrir því að ég segji það sem ÉG vil segja, ekki það sem ég held að einhver annar vilji heyra. Ég geri það sem MIG langar til að gera, ekki eitthvað sem handritið segjir að ég eigi að gera til að blablablabla. Ef mér líður illa með eitthvað þá læt ég það ekki liggja á hjartanu mínu og safna vöxtum utan á sig sem þyngja róðurinn heldur segji ég það strax og klára dæmið þar með. Ég er ég fyrir sjálfan mig og það er ég sem hef ansi mikið að segja um áttina og akstursaðferð

Þetta er svo frábært. Það er enginn sem ákveður að manni þurfi að líða illa nema maður sjálfur. Takk takk takk. Mérr líður frábærlega.

Það er svo frábært að geta tjáð sig og talað frá hjartanu. Prófaðu bara :)

proppe ♥ 11:44 PM link to post 2 comments

miðvikudagur, febrúar 28, 2007
boys will be boys

Já nú ligg ég í því. Róbert Aron er búinn að læra að pissa standandi..mér til ÓMÆLDRAR ánægju. Ánægjan er þó ekki algjör þar sem meira fer á setuna og gólfið heldur en ofan í klósettið. Ástæðan er ekki sú að hann hitti ekki; hann hittir en er svo upptekinn við að tala og hreyfa sig að það færist allt settið með!! En ég var að sjálfsögðu mjög stolt af þessu litla kríli og fannst þetta bara sætt...þar til skotið kom og það var svo fast að ég fékk næstum því marblett:

R: Mamma.....nanananabúúbúúú (útleggst sem liggaligga lái á tungumáli eldri kynslóða)...þú kannt ekki pissa standandi..nanananabúúbúúú..baða ééééég og paaaabbbiii og Ótttaaaaððð og aaaafffi...nanananabúúbúúú...ÞÚ EÐT EKKI MEEEÐÐ TYYYYPPIIIIII!!!!!

Sem sagt, 3ja ára sonur minn telur sér það til tekna að hann skuli vera með typpi en ekki ég :)Frábært!! Einmitt þegar ég finn að ég er komin í minnihlutahóp þá versnar ástandið og maður er laminn í framan með blautri tusku: ÉG ER EKKI MEÐ TYPPI!!

proppe ♥ 11:38 AM link to post 2 comments

föstudagur, febrúar 23, 2007
Smá áminning

Ég veit að ég hef ekki verið ötul upp á síðkastið. Þannig er að tengdamóðir mín liggur á gjörgæsludeild eftir að hafa fengið heilablóðfall og við erum búin að vera hálf tengingarlaus við umheiminn í tæpar tvær vikur. Mig langar til að biðja ykkur öll sem lesið þetta að skella einni bæn til hennar og svo er ekkert annað að gera en að bíða og sjá hvað framtíðin færir okkur :)

En.....það er svo skrýtið þegar maður lendir í svona aðstæðum, þá vakna allt í einu alls konar tilfinningar sem maður á að hafa í brjósti sér á hverjum degi en man ekki fyrr en skellurinn kemur. Mig langar til að minna ykkur á tilganginn í þessu lífi og hvað það er sem í raun og veru færir okkur lífshamingju:

“Enginn á sér tryggan morgundag, hvorki ungur né gamall. Í dag kannt þú að sjá í síðasta skipti þá sem þú elskar. Því skaltu ekki bíða lengur. Breyttu í dag eins og morgundagurinn renni aldrei upp. Þú munt örugglega harma daginn þann, þegar þú gafst þér ekki tíma fyrir bros, faðmlag, koss, og varst of önnum kafinn til að verða við óskum annarra

Hafðu þá sem þú elskar nærri þér, segðu þeim í heyranda hljóði hversu mjög þú þarfnast þeirra. Elskaðu þá og komdu vel fram við þá; gefðu þér tíma til að segja “mér þykir það leitt”, “fyrirgefðu”, “þakka þér fyrir” og öll þau kærleikans orð sem þú þekkir

Sýndu vinum þínum hversu mikils virði þeir eru þér. “

Gabriel Garcia Marques

Mér þykir undur vænt um ykkur öll ...takk fyrir að vera til

proppe ♥ 10:03 AM link to post 0 comments

sunnudagur, febrúar 04, 2007
Nu er vandi i uppsiglingu.....

Jæja….

Nú ætla ég mér að standa við stóru orðin ☺ Ég er búin að ákveða þetta með sjálfri mér..nú læt ég slag standa. En …það er samt þannig eins og með allt annað: maður á að gera plön 5 ár fram í tímann en vera tilbúinn til að breyta þeim á 5 mínútum.

Það sem kom mér af stað í að fara að sinna blogginu mínu voru 3 ástæður. Í fyrsta lagi var ég búin að lofa Freyju minni í Sverige að færa henni fréttir og þá getur hún fylgst grannt með gangi mála. Ekki get ég svikið elsku hnossið! Í öðru lagi þá er sjálfur Jón Axel erkimágur með meiru farinn að blogga, hafandi sagt ýmislegt um blogg forðum daga (ekkert vesen Jax…við gleymum öllum ræðunum ☺) og ekki má maður vera minni maður. Í þriðja og síðasta lagi er ég búin að stinga hausnum út um gluggann á þessari för minni um götur lífsins og ég er búin að komast að því að gatan mín verður meiri leir og meiri aur eftir því sem ég held lengra. Ekki svo að skilja að það sé erfitt að vera ég eða neitt svoleiðis..nei…..þetta er for og aur í KARLMANNLEGUM skilningi….

Þannig að ég útskýri mál mitt þá er ég, eins og kom fram einhvern tíman í eldgömlu bloggi, ansi mikil “stelpustelpa”! Ég hef til dæmis aldrei verið fyrir boltaíþróttir, veit ekkert um blöndunga og hestöfl (kann samt að skipta um dekk, þökk sé pabba), ég veit fátt skemmtilegra en að klæða mig upp, mála mig og gera mig fína, ég hef alltaf verið með svo sítt hár að það sé í það minnsta hægt að skella einnu spennu í það og mér finnst æðislegt að horfa á túlípanana sem eru við hlið mér á eldhúsborðinu.

Ég get alveg samþykkt að það hafa allir gott af breytingum og við þurfum smá mótvægi í lífinu. Ég hugsaði með mér að þetta væri ástæðan fyrir því að ég ætti tvo stráka og væri gift manni og að aðalumræðuefnið væru traktorar og þyrlur. Fair enough. En nú er málið farið að flækjast ískyggilega….

Þeir sem þekkja til vita að við búum í yndislegustu blokk í heimi…M8 samfélaginu þar sem allt má og náttföt eru einkennisklæðnaðurinn. Mmm..best í heimi. Á neðstu hæð þessa stigagangs býr margumræddur erkimágur, Jón Axel, ásamt dóttur sinni, sem er reyndar eiginlega aldrei heima, og 13 ára syni sínum. Nú, það gengur ekki annað en að vera heimilislegur og höfum við í nokkurn tíma haldið sameiginlegt borðhald nokkur kvöld í viku. Ég hef reynt að ala mína drengi upp sem sómasamlega, kurteisa unga drengi sem segja “afsakið” ef þeir missa út úr sér rop..já eða prump. (Verð samt að skjóta því að ég get aaaalltaf hlegið að prumpubröndurum og ekki er það verra ef smá kúkur er með í brandaranum. Þá ligg ég í valnum). Nú, eins og glöggir lesendur sjá eru við þessi borðhöld okkar ég, Óttarr Daði, Róbert Aron, Garðar, Jón Axel og Ólafur Ásgeir. Nú vil ég að þið setjið ykkur í stellingar. Fínn matur, Hulda búin að standa í 2 tíma að gera lasagne, smá grin að hversu mikið var eldað, og svooo byrjar sko partýið með öllum þeim karlahljóðum og látum og bröndurum sem fyrirfinnast á klakanum og þó víðar væri leitað. Nú megiði ekki skilja sem svo að þetta sé alfarið feðgunum úr neðra að kenna, alls ekki. David Attenborough ætti að skoða þetta. Þarna spennist nefnilega allur karlleggurinn upp og ég fæ ekki rönd við reist. Karlmennskan tekur öll völd. Og ég…litla stelpan..sit eftir og skil hvorki upp né niður í þessu. Það var til dæmis búið að finna upp nafn á hvítlauksbrauðið og skal það ekki upplýsast hér en sú vísbending fylgir að það tengist ákveðnum kynfærum. Einmitt…I REST MY CASE.

Nú ætla ég sem sagt að vara ykkur við og jafnframt biðja ykkur um aðstoð. Staðreyndin er þessi: Ég er í djúpri for og aur og þó körlum finnist geggjað að keyra í svoleiðis þá er það ekki aaalveg minn still.
Veglýsing; Ef ég horfi út um gluggann þá virðist mér, miðað við borðhald síðustu kvölda, eins og ég fái ekki breytt um stefnu einsömul þó ég beyti öllum mínum töfrum.
Niðurstaða: Ef ekkert verður að gert mun ég enda sem “TRUKKALESSA” dauðans. Gyða Sól..here I come

Og því bið ég þig, lesandi góður: Ef þú verður vitni að einhverju neðangreindu..

1) ég klóra mér í klofinu á almannafæri án þess að mér finnist það tiltökumál
2) ég sleppi því að raka mig undir höndunum
3) ég prumpa af ásetningi og kippi mér ekki upp við það
4) ég skil setuna eftir opna
5) ég ropa í tíma og ótíma
6) ég væli þegar ég verð lasin og bið þannig um meðaumkun

..þá vinsamlega bankaðu létt á öxlina á mér og segðu: Gyða…nei ég meina HULDA..og ég get lofað þér því að þó ég bregðist við eins og sannur karlmaður og kýli þig fast í magann, þá verðurðu besti vinur minn að því loknu.

Ykkar
STELPA…sem berst við að haldast í karakter

proppe ♥ 10:58 PM link to post 9 comments

þriðjudagur, september 12, 2006
Gæsunin mikla

Jæææææja

Nú er tími tilkominn...bloggletin er rofin.

Það hefur ýmislegt á daga mína drifið en ekkert svo sem merkilegra en það sem gerðist á laugardaginn...það var sko toppurinn. Þar sem það voru 2 vikur í brúðkaupið vissi ég að það átti að steggja Garðar þann dag. Ég beið og beið..mjög spennt. Það sem ég vissi ekki var að hann vissi að það átti að gæsa mig líka þann dag. Fyndið. M8 lá í lygarvef því Monika og Þóra reyndu allt sem þær gátu til að ég kæmist nú örugglega ekki að einu. Samkvæmt mínum bókum var ég á leiðinni með Þóru í Smáralindina til að kaupa afmælisgjöf handa Kötu og svo á leiðinni með þeim skvísum í afmæli um kvöldið. Meira vissi ég ekki.

Það næsta sem gerðist var það að Garðar var sóttur. Um leið og hann var farinn út kom Monika labbandi niður með kaffibollann sinn...alklædd klukkan 10 á laugardagsmorgni og búin að mála sig allt. Áður en ég náði að spyrja sagði hún: “Oh, ég er svo rugluð, ég hélt að ég ætti að mæta í skólann svo snemma en það er ekki fyrr en næsta laugardag. Ég á víst ekki að mæta fyrr en 13:00”. Ég gleypti gjörsamlega við því og var ánægð að fá vinkonu mína í kaffiheimsókn á laugardagsmorgni. Tengdamamma hringdi rétt áður en Garðar fór og spurði hvort hún mætti rétt kíkja til mín í augnablik því hún þyrfti að sýna mér svolítið, hún ætlaði samt ekki að stoppa lengi..bara smá stund. Ég hélt það nú. Þegar Monika var rétt komin kom tengdamamma og tengdapabbi með henni. Mér fannst það ekki baun skrýtið, en þegar ég lít til baka var svolítið grunsamlegt hversu rólegur hann var...fór úr skónum, setti fæturnar upp í sófa og fór að lesa Moggann. Monika rembdist meira að segja við að draga mig frá eldhúsglugganum svo ég sæi ekkert og ég kippti mér ekkert upp við það. Silly me.

Allt í einu er bankað og hurðin opnast áður en ég næ að segja : “ Koooom iiiiiinnnn” og inn ganga Þóra, Tinna, Lovísa, Arnbjörg, Hildur, Berglind, Júlía, Maja, Elísa og Elke. Þegar ég var rétt búin að ná að ýta tárunum niður í augnkrókana aftur þá hófst partýið. Þær komu með morgunmat með sér og ég henti mér í sturtu ( hafði sko verið í náttfötunum með úfið hárið því ég var á leiðinni að fara að þrífa íbúðina hátt og lágt....gekk ekki !). Ég klæddi mig að sjálfsögðu bara í gallabuxur og hvíta skyrtu......nei...það gekk ekki heldur. Mér var þvælt úr fötunum og í ...haldið ykkur.....svartar gammósíur, háhælaða svarta skó...mjög þröngan appelsínugulan og gulan kjól....með gerviaugnhár, kisueyru, skott og háa svarta hanska. MJÖG SMART ! Það sem toppaði múnderinguna var skilti um hálsinn á mér sem á stóð: “Ég er Hulda Proppé Idolstjarna og ég er að fara að giftast Gassa í Zúúper á FM 957” VEI

Leiðin lá niður í Stúdíó Sýrland þar sem við sáum Garðar og strákana koma labbandi út. Þar var tekið upp lag, sem mig grunar að eigi að mixa saman í dúett en hvað veit ég ! Svo fórum við niður í bæ og löbbuðum upp og niður Laugaveginn. Mér var uppálagt að kynna mig alltaf sem Huldu Proppé, Idolstjörnu, hvort fólk myndi ekki eftir mér. Svo gerði ég mig að algjöru fífli. Ég tók þátt í mótmælum fyrir framan Stjórnarráðið þar sem við mótmæltum tilvist Alcoa. Ég spurði bongótrommuleikara þar í hópnum hvort þeir kynnu Hit the Road Jack á bongótrommur. Þeir kunnu það ekki! Ég fór inn í Skífu og spurði hvort þeir hefðu ekki gefið út 35 manna úrslitin úr Idolinu. Ég fékk neikvætt svar og ráðlagði þeim þá að gera það því þetta hefði verið afbragðshópur..múhahahaha. Svo reyndi ég að selja Rokki og Rósum kjólinn minn, hjálpaði stelpu með barnavagn inn á Svarta Kaffi...daðraði við harmonikkuleikara og mátaði stól í Fatboy...sem var reyndar dálítið fyndið því þegar við löbbuðum framhjá seinna um nóttina var búið að tæma búðina og hengja upp miða sem stóð á að þau væru flutt í Hamraborg 7, Kópavogi. Spurning hvort ég gerði út af við liðið !!!! Ég talaði líka við Spænskar sölukonur og hitti Kolla frænda ( alltaf gaman að hitta frændfólk sitt þegar maður lítur út eins og fífl)

Næst fórum við niður á Listasafn þar sem við skoðuðum mjög spes sýningu. Það var mjög gaman og ég er búin að taka þá ákvörðun að taka ALDREI aftur til í herberginu hjá strákunum og þá hlýtur það að kallast list. Við fengum okkur mjög góðar samlokur á kaffihúsinu í Listasafninu og þar var mér réttur fyrsti hvítvínssopinn. Þegar þessari ferð var lokið röltum við í bílinn. Þar var mér sagt að ég YRÐI að drekka aðeins meira til að undirbúa mig undir næstu átök. Ekki datt mér í hug hvað við vorum að farar að gera. Bílnum var lagt fyrir utan Magadansstúdío ( http://www.mango.is/) og ég stökk hæð mína í loft upp því ég var alveg viss um að við værum að fara að hrista magann á okkur í gríð og erg. Nei...það var ekki þannig. Við gengum upp og það tók stelpa á móti okkur sem sagði: “hæ...eruð þið að koma í pole fitness??” Ég horfði bara á hana og svo var okkur vísað inn í lítinn sal með 7 SÚLUM inni í. Jebbs....við fórum í súludans. Jesús minn hvað það var gaman. Ekki hélt ég í eina mínútu að þetta væri svona skemmtilegt, og ég er líka búin að fatta af hverju þessar strippgellur eru svona flottar í laginu...”hass-perurnar” sem ég fékk daginn eftir komu mér í skilning um það. Vá, þvílík líkamsrækt. Ég er sko á leiðinni á námskeið...það er alveg á kristaltæru.

Þegar við vorum búnar að sveifla okkur hring eftir hring og skríða á gólfinu eins og þokkafullar kisur (hahahaha) þá fórum við í Baðhúsið þar sem við fórum í pottinn. Elísa var búin að súkkulaðihúða jarðarber og þau voru borðuð með bestu list ásamt freyðivíni. Mmmmmmmmm. Við tókum okkur til og skelltum okkur á Vínbarinn í fordrykk og fórum svo á tapasbarinn þar sem við fengum æðislega 5 rétta máltíð og frábæra þjónustu. Ég reyndar fékk eitt Opal skot með hverjum rétti og 2 með síðasta réttinum. Sem betur fer drakk ég þau ekki öll...bara 3 stykki....því annars hefði ég algjörlega drepið fólkið á næsta borði. Málið var að stelpurnar gáfu mér frábærar gjafir....svona kassagjafir...sem skulu geymast í þar-tilgerðum rauðum kassa sem Maja gaf mér. Þær innihéldu m.a. handjárn, svipu, sokkabönd, kanínueyru og kynlífsdagbók svo eitthvað sé nefnt. Stelpurnar í vinnunni gáfu mér hins vegar tvær bækur: “Oj bara, varstu að freta Fróði?” og “ Moldvarpan sem vildi vita hver skeit á hausinn á henni” og prumpublöðru. Prumpubrandararnir fengu að sjálfsögðu að fjúka og þar sem ég hef nú ekki verið þekkt fyrir að tala lágt þá biðst ég vægðar ef gestir á nærliggjandi borðum lesa þessa færslur!

Eftir tapasbarinn var förinni heitið á KAFFISETRIÐ. “Jahá, hvað er nú það” hugsið þið örugglega. Jú, það er nefnilega tælenskur karókíbar hjá Hlemmi. Jebb, tælenskur. Þetta var svakalegt. Þegar við komum inn var gírinn ekki alveg dottin inn og ómögulegt var að ná sambandi við DJ-inn því hann sat sjálfur inni í búrinu og söng hástöfum vælulag á tælensku. Það er skemmst frá því að segja að við tókum málin í okkar hendur og rokkuðum “pleisið” upp. Ég sleppti varla hljóðnemanum og stal meira að segja lögum frá þessum hægversku Tælendingum..Ég sé Íslendinga í anda sitja bara á djamminu og HLUSTA á tælending syngja lagið sem þeir voru að bíða eftir. Hmmmhmmmmm...ekki alveg að passa.

Eftir mikinn söng fórum við svo á Skítamóralsball á Nasa og dönsuðum af okkur rassinn. Reyndar vorum við Garðar látin syngja lagið sem við tókum upp í stúdíóinu aftur og ég get ekki neitað að það var smá stemmning að syngja fyrir fullan sal af fólki á Nasa með góðu bandi. Takk strákar

Þetta var einn skemmtilegasti dagur sem ég upplifað. Það var ótrúlega gaman og ég verð klökk þegar ég hugsa til þess að allar þessar stelpur sem mér þykir svo vænt um hafi lagt sig svona fram við að skipuleggja þennan dag og gera hann frábæran. Það tókst 100%. Mig grunaði aldrei neitt og hélt meira að segja að ekkert yrði gert fyrir mig á tímabili. Silly me. Takk stelpur. Mér þykir undur vænt um ykkur, þið eruð æði og nú get ég ekki beðið eftir að skemmta mér með ykkur í brúðkaupinu...

Over and out..
......segiði svo að maður byrji ekki að blogga aftur með trompi....I rest my case !

proppe ♥ 1:49 PM link to post 6 comments

þriðjudagur, maí 16, 2006
Fréttabransinn...

...klakanum okkar er svolítið spes á köflum. Ég gat ekki orða bundist í gær þegar ég horfði á viðtal við Eyþór Arnalds bæði á NFS og í Kastljósi í gærkvöldi. Reyndar er viðtal kannski ekki rétt orð yfir þessar samræður. Það var eins og þulirnir settu sig í hlutverk rannsóknarlögreglumanna og dómara og ég var all svakalega fegin að sitja ekki fyrir svörum í þessum samræðum. Það er deginum ljósara að auðvitað var þetta ábyrgðarlaus verknaður hjá honum og ekkert sem afsakar þetta. Hins vegar finnst mér hann hafa komið mjög vel fyrir eftir þetta og mér finnst hann vera að taka ábyrgð á gjörðum sínum. Það hafa allir gert mistök í lífinu og vita að það er fátt erfiðara en að viðurkenna mistökin fyrir öðrum, hvað þá fyrir framan alþjóð, verandi þekkt andlit. Það hefur löngum verið sagt að menn komi alltaf til með að gera mistök, misalvarleg, en það skipti rauni einungis máli hvernig menn vinna úr mistökunum. Í þessu tilfelli finnst mér hann hafa gert það á þann hátt að hann hefur einungis öðlast fleiri stig í bókinni minni. Eins og sagt var frá var hann ekki einu sinni með punkt í ökuskírteininu sínu og hafði til þessa verið til fyrirmyndar í umferðinni.

Þar kem ég að aðalmálinu. Hvaða máli skiptir “hversu mörg” glös maðurinn drakk og “hvað” var í þeim? Hvaða máli skiptir “hversu mikill” dómgreindarskorturinn var??? Hverjum dettur í hug að spyrja svona og hvernig átti maðurinn að svara því hversu mikill dómgreindarskorturinn var. Ég hef ekki vitað til þess að það sé búið að samþykkja opinberan stigaskala um dómgreindarskort. Og hvaða máli skiptir “hvað maðurinn var að hugsa” þegar þetta gerðist? Hvers vegna þarf fólk að vera að velta sér upp úr þessum smávægilegu hlutum. Skaðinn er skeður, maðurinn kemur fram af öryggi og iðrast, af hverju þarf þá að vera að honum upp úr skítnum.

Mér finnst persónulega miklu alvarlegri glæpur og bera mun meiri vott um dómgreindarleysi þegar allsgáðir sendiherrar ákveða að halda veislu fyrir vini og kunningja á kostnað sendiráðsins eða þegar ráðherrar útvega áfengi í afmælisveisluna sína undir merkjum ráðuneytisins og við skattborgararnir borgum brúsann. Það er eflaust gert á hverju ári og af því enginn viðurkennir það og kemur hreint fram þá er þeirri spurningu ekki velt fram hvort viðkomandi eigi að hætta alfarið í pólitík.

Sá hins vegar sem kemur hreint fram er útspýttur og yfirheyrður fyrir framan alþjóð eins og um þjóðernissvik hafi verið að ræða. Ég var alin upp við að menn ættu alltaf að hljóta uppreisn æru og mér finnst það mjög réttlátt. Þess vegna finnst mér þetta vera eins hallærislegt og mögulegt er. Maðurinn gerði mistök, iðrast, hefur beðist afsökunar og gengið lengra í að kúpla sig út heldur en flokssystkin hans kröfðust. Er þá ekki málið búið??? Ég bara spyr??
Ég legg til að Ómar Ragnarsson verði sendur út af örkinni að skoða birkisprettuna í staðinn..það er greinilega gúrkutíð og þá er hann bara betri takk.

Sjúkkitt að ég er ekki fréttamaður

proppe ♥ 12:50 PM link to post 3 comments

föstudagur, maí 12, 2006
Gríptu tækifærið

Vinur minn opnaði undirfataskúffu konu sinnar og tók upp gjafapakka vafinn inní silkipappír:

"Þetta er enginn venjulegur pakki."
Hann opnaði pakkann og starði á bæði pappírinn og undirfötin sem í honum voru.

"Ég gaf henni þetta þegar við fórum til New York í fyrsta sinn fyrir 8 eða 9 árum síðan. Hún hefur aldrei farið í þetta. Var að spara það fram að sérstakri stund. Eða . . . ég held hún hafi verið að spara það." Hann færði sig nær rúminu og setti pakkanum hjá hinum fötunum sem hann ætlaði að taka með á jarðarfararstofuna, konan hans var nýlátin. Hann sneri sér að mér og sagði:
"Það á aldrei að geyma eitthvað til þess að nota það á sérstakri stund. Hver dagur er sérstök stund."

Ég held enn að þessi orð hafi breytt lífi mínu.Núna les ég meira og þríf minna. Ég sit í garðinum án þess að hafa áhyggjur af neinu. Ég eyði meiri tíma með fjölskyldunni og minni tíma í vinnunni.Ég skildi það þarna að lífið á að vera uppspretta reynslu sem maður á að njóta en ekki aðeins að þrauka í gegnum. Ég geymi ekki ekki neitt lengur, ég nota kristalsglös á hverjum degi. Ég fer í nýju fötunum mínum í búðina, ef mig langar til þess. Ég geymi ekki uppáhalds ilmvatnið mitt fyrir sérstök tækifæri. Ég nota það hvenær sem mig langar til. Orðin "einhverntíman" og "einhvern daginn" eru að hverfa burt úr orðaforða mínum. Ef það er þess virði að sjá, hlusta eða gera, þá vil ég sjá hlusta og gera það núna. Ég veit ekki hvað eiginkona vinar míns hefði gert ef hún hefði vitað að hún yrði ekki með okkur morguninn eftir, það getur enginn vitað. Ég held að hún hefði hóað í fjölskyldu sína og nánustu vini.Hún gæti jafnvel hafað kallað á gamla vini til að koma sátt á fornar deilur. Ég vil líka gjarnan trúa því að hún hefði farið út að borða á kínverskan veitingastað, sem var hennar uppáhald. Það eru þessir litlu hlutir sem ég myndi sjá eftir að hafa ekki gert, ef ég vissi að minn tími væri kominn. Ég myndi sjá eftir því að hafa ekki gert þetta vegna þess að ég mun aldrei framar sjá vini mína, og bréf . . . bréf sem ég ætlaði alltaf að skrifa. . . "einhverntíman."Ég myndi sjá eftir því og vera sorgmædd vegna þess ég sagði hvorki systkinum mínum né börnum nógu oft hversu mjög mér þætti vænt um þau. Núna reyni ég hvorki að fresta, tefja eða geyma nokkuð sem gæti fært gleði og hlátur inní líf okkar. Og á hverjum morgni segi ég við sjálfa mig þetta er minn sérstaki dagur.Hver dagur, hver stund, hver mínúta er sérstök.
Ef þú ert of upptekin til að lesa þetta og segir við sjálfa þig að þú munir "lesa þetta við betra tækifæri" mundu að "Einhvern daginn" er langt í burtu . . . eða kemur kannski aldrei. . . .

proppe ♥ 4:46 PM link to post 2 comments