ótti er kjarkur sem gleymdi að fara með bænirnar sínar

Jæja. Ég fæ seint verðlaun sem afkastamesti bloggari landsins. Ætla ekkert að afsaka það neitt.

En það er sko greinilegt að sumarið er komið. Í fyrsta lagi var notalega hlý golan sem tók á móti mér þegar ég opnaði útidyrahurðina hér í fjöllunum í morgun. Ég fékk strax óþreyjufullan kipp í lappirnar og gat varla setið kyrr fyrir framan tölvuna í dag. Mig langaði bara að vera einhvers staðar allt annars staðar að njóta veðursins. Það var mjög freistandi að stinga af með systur í fæðingarorlofi að labba niður Laugaveginn en....það var víst líka sumar í vinnunni og ferðalangarnir óðir að koma og eyða peningunum sínum. Seinni sönnun þess að sumarið er komið fékk ég þegar ég náði í erfingjana eftir eril dagsins. Það var sandur ÚT UM ALLT: skórnir voru fullir af sandi, sokkarnir voru með greinagott sýni úr sandkassanum innanborðs, það voru nokkur korn í nærbuxunum og slatti inni í eyrunum. En þetta var ekki allt heldur voru þeir báðir mjög “klístraðir” og “mettaðir” í framan af “þurrum” skít...þið vitið hvað ég meina, svona “úti-að-leika-stráka-skít”. Það er skemmst frá því að segja að þeim var báðum hent í allsherjarbað um leið og við komum heim og ekki orð um það meir.

Ég held að Óttarr Daði sé loksins búinn að finna hvað hann ætlar að verða þegar hann verður stór. Hann var aðeins að æfa sig í gær....á bróður sínum....með SKÆRIN AÐ VOPNI!!!!! Mér fannst ég vera að upplifa sögu sem maður hefur svo oft heyrt fleygt í góðum “reyndra-mæðra” partýjum. Þetta var eiginlega hálf súrrealískt þar sem ég stóð og horfði á lokkana á gólfinu. Sem betur fer var þetta þokkalega vel falið þó að það væru mjög missíðir lokkar út um allt. Mesta furða. Og litla músin var bara ánægð með þetta. Tilkynnti öllum í leikskólanum með miklu stotli að Óttarr hefði verið að klippa sig. Já þetta er skemmtilegt.

En Róbert er sem sagt byrjaður í aðlögun á Kjarrinu og það gengur barasta vonum framar.

En það er eitt sem ég bara verð að tjá mig um. Ég er komin með svo mikið leið á þessum hugsunarhætti sem virðist tröllríða fólki í dag. Ég heyrði nefnilega tvær setningar í ónefndum útvarpsþætti í morgun þar sem var verið að fjalla um málefni samkynhneigðra og hvort það ætti að leyfa þeim að ættleiða börn. Það voru mismunandi sjónarhorn sem litu dagsins ljós og allt gott og blessað með það.

En svo kom reiðarslagið og ég sá bara setningarnar koma fljúgandi út úr hátalaranum. Ein þeirra var að að fyrst náttúruna leyfði samkynhneigðum ekki að fjölga sér, af hverju ættum við, mannfólkið að taka fram fyrir hendurnar á henni!!! Í fyrsta lagi koma þau ekki til með að fjölga sér þegar talað erum ættleiðingar því þau börn eru nú þegar komin í heimin, eða verða það að minnsta kosti og fá einungis að njóta þess happdrættisvinninngs að alast upp hjá foreldrum sem virkilega þrá þau.

Og næsta sjónarhorn var að það væri svo hræðilegt fyrir börnin því þau myndu að öllum líkindum verða fyrir svo miklu aðkasti í skóla!!!! Bíddu bíddu...er það ekki undir okkur sjálfum komið að fræða börnin okkar??? Getur verið að þetta passi bara ekki inn í fullkomnu myndina sem virðist vera að verða uppseld hjá fólki í dag. Ég bara gapi. Mér finnst ég alltaf vera að verða vitni að því í meira mæli að fólk er að hugsa um allt annað en hamingju og tilfinningar, heldur frekar einhverja “heildarmynd” sem verður að vera eftir ákveðnum formúlum. Þegar svo eitthvað kemur upp á sem skekkir myndina verður allt ónýtt og fólk ákveður bara að henda myndinni. Nógu flott einbýlishús, nógu flottir bílar, nógu margir Kjarval í stofunni, krefjandi vinna sem veitir fullt af peningum svo hægt sé að nostra við öll þessi veraldlegu gæði svo “lífshamingjan” verði sem mest. Hvað er hamingja? Er það ekki að lifa með einhverjum sem þér þykir vænt um, geta hlegið og grátið án þess að allt fari í vitleysu og tekist á við vandamálin þegar þau koma upp? Ég ætti kannski að halda grátunámskeið og sýna fólki að það er allt í lagi að gráta. Það er allt í lagi að heimurinn sveiflist því manni þarf ekkert alltaf að líða vel. Við verðum að vita hvað það er að líða illa svo við vitum hvað það er að líða vel. Við verðum að þekkja óhamingju til að geta verið hamingjusöm og við verðum að vita hvað það er að vera fátækur til að geta verið rík ( og þá er ég ekki að tala um peninga). Þetta snýst um lífsfyllingu og fólk verður að fá að leita að henni á mismunandi stöðum. En alltaf snýst þetta um málamiðlanir og að tækla vandamálin þegar þau koma upp. Og þess vegna finnst mér það vera okkar hlutverk sem foreldra að ala börnin okkar upp á fordómalausan hátt svo börn verði ekki fyrir aðkasti fyrir að eiga tvo foreldra sem elska þá en eru af sama kyni. Fullt af börnum alast bara upp hjá einu foreldri sem elskar það út af lífinu, það er ekki gefið að það barn verði fyrir aðkasti. Mér finnst þetta bara snúast um ást, umhyggju og viðringu fyrir sjálfum okkur, tilfinningum okkar og tilfinningum annarra.

Það er að minnsta kosti á kristaltæru að ég ætla ekki í eina sekúndu að taka þátt í svona leikriti...það veitir mér enga hamingju :)

proppe ♥ 9:46 e.h. link to post 4 comments