ótti er kjarkur sem gleymdi að fara með bænirnar sínar

Ég veit að ég hef ekki verið ötul upp á síðkastið. Þannig er að tengdamóðir mín liggur á gjörgæsludeild eftir að hafa fengið heilablóðfall og við erum búin að vera hálf tengingarlaus við umheiminn í tæpar tvær vikur. Mig langar til að biðja ykkur öll sem lesið þetta að skella einni bæn til hennar og svo er ekkert annað að gera en að bíða og sjá hvað framtíðin færir okkur :)

En.....það er svo skrýtið þegar maður lendir í svona aðstæðum, þá vakna allt í einu alls konar tilfinningar sem maður á að hafa í brjósti sér á hverjum degi en man ekki fyrr en skellurinn kemur. Mig langar til að minna ykkur á tilganginn í þessu lífi og hvað það er sem í raun og veru færir okkur lífshamingju:

“Enginn á sér tryggan morgundag, hvorki ungur né gamall. Í dag kannt þú að sjá í síðasta skipti þá sem þú elskar. Því skaltu ekki bíða lengur. Breyttu í dag eins og morgundagurinn renni aldrei upp. Þú munt örugglega harma daginn þann, þegar þú gafst þér ekki tíma fyrir bros, faðmlag, koss, og varst of önnum kafinn til að verða við óskum annarra

Hafðu þá sem þú elskar nærri þér, segðu þeim í heyranda hljóði hversu mjög þú þarfnast þeirra. Elskaðu þá og komdu vel fram við þá; gefðu þér tíma til að segja “mér þykir það leitt”, “fyrirgefðu”, “þakka þér fyrir” og öll þau kærleikans orð sem þú þekkir

Sýndu vinum þínum hversu mikils virði þeir eru þér. “

Gabriel Garcia Marques

Mér þykir undur vænt um ykkur öll ...takk fyrir að vera til

proppe ♥ 10:03 f.h. link to post 0 comments